Feit blijft wel dat je oorstukjes voor achter het oor-toestellen wel zelf moet laten aanmeten in een hoorwinkel in Nederland. Maar dat kan en kost ongeveer 45 euro per oorstukje.  Wanneer u hoorapparaten bestelt met een ‘open aanpassing’ is dit niet nodig.  Deze toestelletjes worden namelijk geleverd met flexibele, universele oorstukjes.

Voor hoorversterkers kunt u wel gewoon in Nederlandse webwinkels terecht.  Er zijn diverse hulpmiddelen op de markt, onder andere Sennheiser-koptelefoons die het luisteren naar de televisie wat eenvoudiger maken, mobiele telefoons met een sterker geluid en bijvoorbeeld de Comfort Duett, een hulpmiddel waarmee u het geluid van uw gesprekspartners kunt versterken zonder een hoortoestel te hoeven dragen: u draagt een koptelefoon.

De CSO neemt als voorbeeld de aandoening acute verwardheid. Als gevolg van een lichamelijk probleem of trauma, zoals een botbreuk, of een darmoperatie, kunnen de hersenen van een kwetsbare oudere plotseling van slag raken. Het gevolg is dat ze waanbeelden zien, of warrig praten. Totale versuffing is ook mogelijk en er is altijd sprake van een verstoord slaap-waakritme. In medische termen heet dit een delier. Vaak bagatelliseren zorgverleners de verschijnselen als ‘horend bij ouderdom’ of ‘intredende dementie’. Terwijl met goede medicatie en een snelle behandeling deze ouderen na een paar dagen weer helemaal helder kunnen zijn. Een verwaarloosde delier heeft echter grote gevolgen voor de oudere. Vaak betekent het een verlies van zelfredzaamheid en zelfstandigheid, en ook blijvende spraakgebreken en loopstoornissen zijn mogelijk.

Mantelzorgers zijn enerzijds van groot belang bij het verzorgen en behandelen van de verwarde patiënt. Die heeft er veel aan als een familielid bij ze in de buurt blijft en herkenbare gesprekken met ze voert. Anderzijds is de mantelzorger een belangrijke informatiebron bij het stellen van de diagnose delier. Hij immers weet hoe de patiënt ‘normaal’ functioneert en hij kan de plotselinge veranderingen beschrijven. Kortom, de arts heeft ook een heteroanamnese nodig, het verhaal van iemand die de patiënt goed kent, om te weten of er sprake is van een delier. Bovendien zet die diagnose de zorgverlener op het spoor van de mogelijk de trigger van de verwardheid. Mensen gaan niet dood aan een delier, maar wel aan een onbehandelde longontsteking.

De praktijk is weerbarstig. Het gebeurt nog te weinig dat de familie bij het diagnosticeren van, en de zorg voor de delirante patiënt wordt betrokken. Dit maakt de CSO op uit eigen onderzoek, in samenwerking met onderzoeksbureau ARGO van de Rijksuniversiteit Groningen. Het blijkt dat zorgverleners de mantelzorger vaker als een sta-in-de-weg ervaren dan als samenwerkings-partner. Het gevolg is dat het ziektebeeld veel wordt ‘gemist’ en dat mantelzorgers onvoldoende aangemoedigd worden en weinig tips krijgen om hun rol goed in te kunnen vullen.

Een delier komt veel voor. Vrijwel alle ouderen die op een intensive care worden opgenomen, krijgen ermee te maken. Dit geldt voor een kwart tot een derde van de 75-plussers die in het ziekenhuis belanden. De helft van de delirante patiënten heeft nadien niet meer de fitheid en zelfstandigheid die hij daarvoor had. Deels doordat de aandoening te laat, of helemaal niet is behandeld.

De CSO werkt er hard aan dat “criteria voor de zorg vanuit patiëntenperspectief” gemeengoed worden. Behalve bij delier doet de organisatie dit ook voor andere geriatrische ziektebeelden. Zorg die rekening houdt met de oudere patiënt, en die zijn naasten op een goede manier betrekt en informeert, is goed voor de ouderen – onnodig leed wordt voorkomen – én goed voor de staatskas, omdat kosten voor het behandelen van complicaties én bijkomende opnamedagen worden beperkt. De kwaliteitscriteria vanuit patiëntenperspectief moeten volgens de CSO voor alle partijen gelden: de artsen en verpleegkundigen, maar ook de zorgverzekeraars en de politiek moeten ze als uitgangspunt gaan nemen.

Demissionair minister Rouvoet neemt vandaag ‘Opgroeien met zorg’ in ontvangst. In deze werkwijzer doen Mezzo, de landelijke vereniging voor mantelzorgers en vrijwilligerszorg en Artsen Jeugdgezondheidszorg Nederland (AJN) aanbevelingen om jonge mantelzorgers gezond op te laten groeien.

‘Opgroeien met zorg’ is een werkwijzer voor het herkennen, erkennen en helpen van jonge mantelzorgers. Volgens Mezzo en AJN liggen de kansen om deze jonge mantelzorgers te helpen voor het grijpen, zowel voor professionals in zorg, welzijn en onderwijs, als voor gemeenten en provincies

Het jubileumprogramma in de Utrechtse Jaarbeurs omvat naast Suparna Damany een groot aantal inleidingen en workshops en is gratis toegankelijk.
Aanmelden via www.rsi-vereniging.nl.

Zorgaanbieders die in bepaalde regio’s kraamzorg wilden geven aan verzekerden van UVIT moesten werken via bemiddelingsbureau ATC. Dat was jarenlang het beleid van de zorgverzekeraar. Vorig jaar december ging ATC failliet en bleven meer dan 20 kraamzorgorganisaties zitten met rekeningen voor verleende zorg aan UVIT-verzekerden. Het gaat om kraamzorg verleend aan circa 2.000 vrouwen. De kraamzorgverleners dreigen voor in totaal 2 tot 3 miljoen euro het schip in te gaan. De financiële positie van de organisaties zal daardoor verslechteren en voor sommige organisaties komt het voortbestaan mogelijk in gevaar. Sinds december proberen de zorgaanbieders en ActiZ tot een oplossing te komen met UVIT. De verzekeraar zegt echter niet te kunnen betalen omdat zij de zorg destijds al had betaald aan ATC. Volgens ActiZ en de aanbieders ontslaat dat de verzekeraar echter niet van de plicht om samen te komen tot een redelijke financiële oplossing. De financiële strop komt immers voort uit het beleid van UVIT om met een bemiddelaar te werken. En daarbij hebben de aanbieders die de zorg geleverd hebben daar nog steeds geen cent voor ontvangen.

Er ligt nu een voorstel maar  vinden de aanbieders en ActiZ niet acceptabel. Dat voorstel komt volgens hen neer op een sigaar uit eigen doos: UVIT betaalt nu de helft van de miljoenen maar houdt vervolgens jarenlang geld in op het kraamtarief van de aanbieder. Die inhouding gebruikt de verzekeraar om die helft weer terug te verdienen. Zo draait de kraamzorg dus alsnog op voor de schade.  ActiZ roept verzekeraar UVIT met klem op om haar verantwoordelijkheid te nemen. Het kan immers niet zo zijn dat kraamzorgaanbieders financieel gedupeerd worden omdat verzekeraar UVIT met een onnodige, en door de aanbieders niet gewenste, bemiddelingsconstructie werkte.

Bron